در سبز مرغزارم و در تازه بوستان

سکباجم آرزو کند و نیست آتشی

جز چهره ای به زردی مانند زعفران

نی نی نه راست گفتم کز ابر جود تو

خواهم همی که دانم با تو، به هیچ وقت

گویی همی دریغ که باطل شود فلان؟

آری به دل که همچو دگر بندگان نیک