نی نی نه راست گفتم کز ابر جود تو

هر شام و چاشت باشم در یوبه دونان

سکباجم آرزو کند و نیست آتشی

جز چهره ای به زردی مانند زعفران

در سبز مرغزارم و در تازه بوستان

خواهم همی که دانم با تو، به هیچ وقت

گویی همی دریغ که باطل شود فلان؟