چون یک سخن نیوش نباشد سخن سرای

عونم نکرد حکمت دور فلک نگار

سودم نداشت دانش جام جهان نمای

بر من سخن نبست نبندد بلی سخن

کاری ترست بر دل و جانم بلا و غم

از رمح آب داده و از تیغ سر گرای

چون پشت بینم از همه مرغان برین حصار