از رمح آب داده و از تیغ سر گرای

بر من سخن نبست نبندد بلی سخن

چون یک سخن نیوش نباشد سخن سرای

کاری ترست بر دل و جانم بلا و غم

چون پشت بینم از همه مرغان برین حصار

ممکن بود که سایه کند بر سرم همای؟

گردون چه خواهد از من بیچاره ضعیف