کاری ترست بر دل و جانم بلا و غم

سودم نداشت دانش جام جهان نمای

بر من سخن نبست نبندد بلی سخن

چون یک سخن نیوش نباشد سخن سرای

از رمح آب داده و از تیغ سر گرای

چون پشت بینم از همه مرغان برین حصار

ممکن بود که سایه کند بر سرم همای؟