گه آب چشم خانه رازم کند خراب

در تاب و بند زلف دلاویز جان کشت

جان در هزار بند و دل اندر هزار تاب

گه دست عشق جامه صبرم کند قبا

چون چشمت از جفا مژه بر هم نمی زند

چشمم به خون دل مژه تا کی کند خضاب

هم با خیال تو گله ای کردمی ز تو