چشمم به خون دل مژه تا کی کند خضاب

گه دست عشق جامه صبرم کند قبا

گه آب چشم خانه رازم کند خراب

چون چشمت از جفا مژه بر هم نمی زند

هم با خیال تو گله ای کردمی ز تو

بر چشم من اگر نشدی بسته راه خواب

ای روز و شب چو دهر در آزار انوری