چون چشمت از جفا مژه بر هم نمی زند

جان در هزار بند و دل اندر هزار تاب

گه دست عشق جامه صبرم کند قبا

گه آب چشم خانه رازم کند خراب

چشمم به خون دل مژه تا کی کند خضاب

هم با خیال تو گله ای کردمی ز تو

بر چشم من اگر نشدی بسته راه خواب