این سخن در یار بی معنی نه در جان می رود

دل به دلال غمش دادم به دستم باز داد

گفت نقدی ده که این با خاک یکسان می رود

آنچنان بی معنیی کارم به جان آورد و رفت

گفتم از بی آبی چشم زمانه ست این مگر

پیشت آب من کنون تیره به دستان می رود

دل کدامی سگ بود جایی که صد جان عزیز