گویی از من بگذران می نگزرد

هر دو بر طاق خم ابروی تو

من به گردت کی رسم چون باد را

آب رویت پی کند در کوی تو

این کمان را هم تو و بازوی تو

نیست یک نیرنگ تو بی بوی خون

گر مرا رنگیست در پهلوی تو