ای کاش ساعتی به جمال تو شادمی

ور بر سرم نبشته نبودی قضای تو

شهری پر از بتان به تو چون اوفتادمی

واکنون چه اوفتاد دل اندر بلای تو

گر بی تو خواست بود مرا عمر کاجکی

هرگز نبودمی و ز مادر نزادمی