دربست جهان باز ز امساک میان را

بوطالب نعمه چو شهاب زکی از جود

یک چند کم آورد چه دریا و چه کان را

چون دست حوادث در این هر دو فروبست

آن بود که بحر کرمش زود برانگیخت

از لجه کف ابر چو دریای روان را

تا بر دهن خشک جهان نایژه بگشاد