تا بر دهن خشک جهان نایژه بگشاد

دربست جهان باز ز امساک میان را

آن بود که بحر کرمش زود برانگیخت

از لجه کف ابر چو دریای روان را

وز بیخ بزد شعله نار حدثان را

ورنه که به تن باز رسانیدی از این قوم

باکتم عدم رفته دو صد قافله جان را