از لجه کف ابر چو دریای روان را

چون دست حوادث در این هر دو فروبست

دربست جهان باز ز امساک میان را

آن بود که بحر کرمش زود برانگیخت

تا بر دهن خشک جهان نایژه بگشاد

وز بیخ بزد شعله نار حدثان را

ورنه که به تن باز رسانیدی از این قوم