وز بیخ بزد شعله نار حدثان را

آن بود که بحر کرمش زود برانگیخت

از لجه کف ابر چو دریای روان را

تا بر دهن خشک جهان نایژه بگشاد

ورنه که به تن باز رسانیدی از این قوم

باکتم عدم رفته دو صد قافله جان را

القصه از این طایفه کز روی مروت