چکند نامیه عنین و طبیعت عزبست

برگ ریزان به همه حال فرو باید ریخت

به قدح آنچه از او برگ و نوای طربست

مادر باغ سترون شد و زادن بگذاشت

دختر رز که تو بر طارم تاکش دیدی

مدنی شد که بر آونگ سرش در کنبست

موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست