مدنی شد که بر آونگ سرش در کنبست

مادر باغ سترون شد و زادن بگذاشت

چکند نامیه عنین و طبیعت عزبست

دختر رز که تو بر طارم تاکش دیدی

موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست

تا به خلوت لب خم بر لب بنت العنبست

گرنه صراف خزان کیسه فشان رفت ز باغ