گرنه صراف خزان کیسه فشان رفت ز باغ

مدنی شد که بر آونگ سرش در کنبست

موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست

تا به خلوت لب خم بر لب بنت العنبست

چون چمن ها ز ذهابش همه یکسر ذهبست

این عجب نیست بسی کز اثر لاله و خوید

گفتی آهوبره میناسم و بیجاده لبست