تا به خلوت لب خم بر لب بنت العنبست

دختر رز که تو بر طارم تاکش دیدی

مدنی شد که بر آونگ سرش در کنبست

موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست

گرنه صراف خزان کیسه فشان رفت ز باغ

چون چمن ها ز ذهابش همه یکسر ذهبست

این عجب نیست بسی کز اثر لاله و خوید