چون چمن ها ز ذهابش همه یکسر ذهبست

موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست

تا به خلوت لب خم بر لب بنت العنبست

گرنه صراف خزان کیسه فشان رفت ز باغ

این عجب نیست بسی کز اثر لاله و خوید

گفتی آهوبره میناسم و بیجاده لبست

یارب الماس لبش باز که کرد و شبه سم