گفتی آهوبره میناسم و بیجاده لبست

گرنه صراف خزان کیسه فشان رفت ز باغ

چون چمن ها ز ذهابش همه یکسر ذهبست

این عجب نیست بسی کز اثر لاله و خوید

یارب الماس لبش باز که کرد و شبه سم

بینی این گنبد فیروه که چون بلعجبست

این همان سکنه و صحراست که گفتی ز سموم