موی بر خیک دمیده ز حسد تیغ زنست

چکند نامیه عنین و طبیعت عزبست

دختر رز که تو بر طارم تاکش دیدی

مدنی شد که بر آونگ سرش در کنبست

تا به خلوت لب خم بر لب بنت العنبست

گرنه صراف خزان کیسه فشان رفت ز باغ

چون چمن ها ز ذهابش همه یکسر ذهبست