عاجزی بود کرد با تو پناه

کرد روزی به درگه تو گذر

بنده نیز ار به حکم اومیدی

خدمتی گفت ازو عجب مشمر

از بد روزگار بد گوهر

مهملی بود دامن تو گرفت

از جفای سپهر دون پرور