از بد روزگار بد گوهر

بنده نیز ار به حکم اومیدی

خدمتی گفت ازو عجب مشمر

عاجزی بود کرد با تو پناه

مهملی بود دامن تو گرفت

از جفای سپهر دون پرور

طمعش بود کز خزانه جود