از جفای سپهر دون پرور

عاجزی بود کرد با تو پناه

از بد روزگار بد گوهر

مهملی بود دامن تو گرفت

طمعش بود کز خزانه جود

بی نیازش کنی به جامه و زر

گردد از دست بخشش تو غنی