طمعش بود کز خزانه جود

از بد روزگار بد گوهر

مهملی بود دامن تو گرفت

از جفای سپهر دون پرور

بی نیازش کنی به جامه و زر

گردد از دست بخشش تو غنی

یابد از فر دولت تو خطر