بی نیازش کنی به جامه و زر

مهملی بود دامن تو گرفت

از جفای سپهر دون پرور

طمعش بود کز خزانه جود

گردد از دست بخشش تو غنی

یابد از فر دولت تو خطر

برهد از نحوست انجم