مهملی بود دامن تو گرفت

خدمتی گفت ازو عجب مشمر

عاجزی بود کرد با تو پناه

از بد روزگار بد گوهر

از جفای سپهر دون پرور

طمعش بود کز خزانه جود

بی نیازش کنی به جامه و زر