تو سر به نای و نوش فرو برده ای و من

یزدانت به کناد که کردست خود بتر

یا در خمار مانده ای از صبح تا به شام

یا در شراب خفته ای از شام تا سحر

خاموش و سرفکنده که هین بوک و هان مگر

دل گرم کرده ای ز تف عشق من به سست

سردی مکن که گرم کنی همچو دل جگر