از نعمت تو عرش سبا کرد روزگار

ای خسروی که فضله ای از خشم و خلق تست

آن مایه کاصل خوف و رجا کرد روزگار

جم دولتی که در نفسی کلبه مرا

با من تو کردی آنچه سخا خواندش خرد

وان دیگران دغا نه سخا کرد روزگار

در خدمت تو عذر همی خواهدم کنون