گلهای بوستان سخن را چو گلبنم

در چشم کان فضل چو یاقوت احمرم

در دانشی که آن خردم را زیان شدست

بر آسمان جان چو عطارد سخنورم

عنقای آشیان خرد را چو شهپرم

از باغ فضل با لطف دسته گلم

وز بحر طبع با صدف لولو ترم