عنقای آشیان خرد را چو شهپرم

در دانشی که آن خردم را زیان شدست

بر آسمان جان چو عطارد سخنورم

گلهای بوستان سخن را چو گلبنم

از باغ فضل با لطف دسته گلم

وز بحر طبع با صدف لولو ترم

ماه سخن شده است ز من روشن ای عجب