ماه سخن شده است ز من روشن ای عجب

عنقای آشیان خرد را چو شهپرم

از باغ فضل با لطف دسته گلم

وز بحر طبع با صدف لولو ترم

گویی بر آسمان سخن چشمه خورم

زاول به پای فکر شدم در جهان علم

تا مضمر آنچه بود کنون گشت مظهرم