تا مضمر آنچه بود کنون گشت مظهرم

ماه سخن شده است ز من روشن ای عجب

گویی بر آسمان سخن چشمه خورم

زاول به پای فکر شدم در جهان علم

بر من چو باز شد در بستان سرای جان

زین نظم جانفزای جهان گشت چاکرم

باده لطیف نظم مرا بین که کلک چون