بر من چو باز شد در بستان سرای جان

گویی بر آسمان سخن چشمه خورم

زاول به پای فکر شدم در جهان علم

تا مضمر آنچه بود کنون گشت مظهرم

زین نظم جانفزای جهان گشت چاکرم

باده لطیف نظم مرا بین که کلک چون

سرمست می خرامد بر روی دفترم