گویی بر آسمان سخن چشمه خورم

از باغ فضل با لطف دسته گلم

وز بحر طبع با صدف لولو ترم

ماه سخن شده است ز من روشن ای عجب

زاول به پای فکر شدم در جهان علم

تا مضمر آنچه بود کنون گشت مظهرم

بر من چو باز شد در بستان سرای جان