از آن دم که چشم بد روزگارم

ز گیتی تویی اهل تشریف سلطان

منزه بود حکم گردون ز شبهت

مجرد بود رای سلطان ز طغیان

ز چشم خداوند کردست پنهان

گمانم به لطفت همین بود کاری

مرا پیش خدمت به اعزاز و احسان