اختر بوالعجب از مهر تو می نگذارد

سر برآرد ز مسامش چو عرق یوم الدین

در دیاری که بود حشمت تو مالک عنف

خاک را هست به خون ملک الموت عجین

زیر نه حقه فیروزه یکی مهره کین

تا سپر بفکند از خنجر قهر تو جهان

از جگر آب خورد نقش بدش چون زوبین