خاک را هست به خون ملک الموت عجین

گر شود عرق زمین ممتلی از هیبت تو

سر برآرد ز مسامش چو عرق یوم الدین

در دیاری که بود حشمت تو مالک عنف

اختر بوالعجب از مهر تو می نگذارد

زیر نه حقه فیروزه یکی مهره کین

تا سپر بفکند از خنجر قهر تو جهان