سر برآرد ز مسامش چو عرق یوم الدین

بر امید مدد رزق به سوی در تو

هم به اول حرکت سجده کند جان جنین

گر شود عرق زمین ممتلی از هیبت تو

در دیاری که بود حشمت تو مالک عنف

خاک را هست به خون ملک الموت عجین

اختر بوالعجب از مهر تو می نگذارد