در دیاری که بود حشمت تو مالک عنف

هم به اول حرکت سجده کند جان جنین

گر شود عرق زمین ممتلی از هیبت تو

سر برآرد ز مسامش چو عرق یوم الدین

خاک را هست به خون ملک الموت عجین

اختر بوالعجب از مهر تو می نگذارد

زیر نه حقه فیروزه یکی مهره کین