تا آسمان به ماه مزین بود مباد

در آرزوی مجلس چون بوستان تو

آخر خدای عزوجل کرد روزیم

بوسیدن دو دست چو دریا و کان تو

ماه بقا فرو شده از آسمان تو

جان ترا بقای فلک باد و بر فلک

سوگند اختران به بقا و به جان تو