که دست آز و زبان نیاز شد کوتاه

حکایتی است زقدر تو اوج گنبد چرخ

تشبهیست به خوان تو شکل خرمن ماه

درازدستی جودت به غایتی برسید

اگر ز حاتم طائی مثل زنند به وجود

که نان چند بدادی به رسم بی گه و گاه

تویی که جان به خطر دادی از حمیت دین