بر سر آتش است بی گه و گاه

ای به تو زنده سنت پاداش

وی به تو تازه رسم بادافراه

بنده از شوق خاک درگه تو

بپذیرش که بنده تو سزد

او و پیوستگان او پنجاه

پیش تختت بود چو سرو به پای