او و پیوستگان او پنجاه

بنده از شوق خاک درگه تو

بر سر آتش است بی گه و گاه

بپذیرش که بنده تو سزد

پیش تختت بود چو سرو به پای

تا کند چون بنفشه پشت دوتاه

گیرد از دیگران کناره چو رخ