پیش تختت بود چو سرو به پای

بر سر آتش است بی گه و گاه

بپذیرش که بنده تو سزد

او و پیوستگان او پنجاه

تا کند چون بنفشه پشت دوتاه

گیرد از دیگران کناره چو رخ

صدرها گر بدو دهند چو شاه