بپذیرش که بنده تو سزد

وی به تو تازه رسم بادافراه

بنده از شوق خاک درگه تو

بر سر آتش است بی گه و گاه

او و پیوستگان او پنجاه

پیش تختت بود چو سرو به پای

تا کند چون بنفشه پشت دوتاه