ولیکن چون کنم لنگی همی پویم به رهواری

به تشریف زیارت رتبتی دادی مرا کاکنون

چو اقبال تو در عالم نمی گنجم ز جباری

مرا اندازه تمهید عذر آن کجا باشد

ترا لطف تو داعی بود اگرنه کس روا دارد

که رخت کبریا هرگز به چونان کلبه ای آری

نزولت نزد من بود ای پیت از پی مبارک تر