که رخت کبریا هرگز به چونان کلبه ای آری

مرا اندازه تمهید عذر آن کجا باشد

ولیکن چون کنم لنگی همی پویم به رهواری

ترا لطف تو داعی بود اگرنه کس روا دارد

نزولت نزد من بود ای پیت از پی مبارک تر

نزول مصطفی نزدیک بو ایوب انصاری

همین می کن که جاویدان مدد باد از توفیقت