ترا لطف تو داعی بود اگرنه کس روا دارد

چو اقبال تو در عالم نمی گنجم ز جباری

مرا اندازه تمهید عذر آن کجا باشد

ولیکن چون کنم لنگی همی پویم به رهواری

که رخت کبریا هرگز به چونان کلبه ای آری

نزولت نزد من بود ای پیت از پی مبارک تر

نزول مصطفی نزدیک بو ایوب انصاری